Nieuws

“We geven iedereen de ruimte om anders te mogen zijn.”

Geplaatst op 16 april 2019 om 11:44 | Theodora Vos de Wael

“Hier woont een Turks echtpaar dat dementie heeft en geen Nederlands spreekt”. Ron Badenbroek (leerling verzorgende) startte in oktober 2018 met zijn tweede stage bij zorghuis Theodora Vos de Wael in Zwolle. “Ik dacht ‘hoe zal dat gaan als ik hun taal niet spreek?’” IJsselheem heeft het manifest ‘cultuursensitieve ouderenzorg’ ondertekend. Dat betekent dat je recht doet aan de culturele leefgewoonten van ouderen en inspeelt op hun culturele roots. Voor Ron is cultuursensitieve zorg in de eerste plaats het aansluiten bij de behoefte van de cliënt. “Rekening houdend met de cultuur. Ik behandel iedereen met respect.”

Gulec Isik-Dirim is de dochter van het Turkse echtpaar. Ze wonen sinds 2015 bij IJsselheem. Ron: “Ik merk dat ik door goed naar ze te kijken en luisteren, best goed weet wat ze bedoelen. Soms is het lastig. Is mevrouw boos of niet? Of is dat meer een cultureel of persoonlijk iets, dat ze wat feller reageert op iets? Ik heb één collega die Turks spreekt, dat is prettig. Soms is het fijn dat ze iets kan verhelderen. Ook hebben we de afspraak met de familie dat we hen kunnen bellen als we er zelf niet uitkomen. Dan geven we mevrouw even aan de telefoon en dan overleggen we met Gulec wat we doen.”

Vertrouwen
“Door me eerst op de achtergrond te houden en voorzichtig contact te maken, bouwde ik vertrouwen op. Bij mij staat ‘respect’ bovenaan, nee is nee! Ik kom rustig over, ik kan veel bij ze bereiken. Mijn collega van Turkse afkomst zei dat zij mij als een soort zoon zien. Ook Gulec beaamt dit: “Zij hebben met Ron een hele goede klik!”

Inspelen op hun wensen
“We houden zoveel mogelijk rekening met de ouders van Gulec,” vertelt Ron. “De maaltijden zijn halal bereid. We maken als activiteit ook wel eens een Turkse salade. Daar is mevrouw heel blij mee, je ziet dat ze herkent wat er op haar bord ligt. Ze eet dan echt met smaak! We zoeken Turkse muziek op of een Turks filmpje. Voor de avondmaaltijd geven we alle bewoners gelegenheid om te bidden, ieder op zijn eigen manier. Iedere woensdag en zondag zijn kinderen en kleinkinderen van het echtpaar er. Ze nemen een lunch mee en eten dan samen. De ouders voelen zich hier thuis, maar hun dochters en zoon ook! Dat stralen wij ook uit: het is ook jullie huis. Je komt niet op visite, maar je komt thuis.”

Ruimte om anders te zijn
De familie viert feestdagen, verjaardagen en dagen als vader- en moederdag samen in het huis. Ze reserveren daarvoor een ruimte. “We spelen er ook op in,” vertelt Ron. “Op zo’n dag houden we haar vader wat langer op bed. Zoiets kost hem veel energie en dan kan hij er meer van genieten.” Andere bewoners hebben geen ‘last’ van de andere culturele achtergrond van het echtpaar. Ook de mantelzorgers gaan goed met elkaar om. Ron: “Het is mooi om te zien tijdens familieavonden, dat ze steun aan elkaar hebben!” Gulec vult aan: “We hebben het Suikerfeest ook eens met alle bewoners gevierd, met Turkse hapjes en muziek. Dat werd erg gewaardeerd!” Ron: “We geven iedereen de ruimte om anders te mogen zijn.”