Kijk vooral naar mogelijkheden, dan kom je verder

Kijk vooral naar mogelijkheden, dan kom je verder

Christina Koster (52)

Koningsdag en Bevrijdingsdag vielen dit jaar middenin de lockdown. Een lastige tijd om feest te vieren. Toch was ‘niets doen’ geen optie, wist Christina Koster (52). Zij is vrijwilligerscoördinator van locatie De Amandelboom. Juist in Kampen zijn mensen bijzonder Oranjegezind, vertelt Christina. Ze bedacht samen met collega’s en vrijwilligers een nieuwe manier om die speciale dagen te markeren.

Christina volgt graag haar intuïtie. Soms heeft die aanpak een keerzijde, biecht ze op. Dan moet ze achteraf sorry zeggen, omdat ze net iets te voortvarend handelde. Maar meestal zorgen die spontane acties juist voor vreugde en plezier.
“Ik ken veel mensen, dat is een voordeel. Bij De Amandelboom heb ik twee functies. Ik ben medewerker Groepsverzorging en Dagbesteding en daarnaast nog vrijwilligerscoördinator. Maar ik verzin die acties echt niet in mijn eentje. Juist niet. Dat is een samenspel. Ik heb geweldige collega’s en er is bij De Amandelboom een grote groep van wel 145 vrijwilligers. Sommigen helpen zelfs meerdere keren per week mee. Zonder hun inbreng en inzet zouden we minder kunnen betekenen.”

“Toen dit voorjaar bekend werd dat De Amandelboom de deuren moest sluiten, zijn alle vrijwilligers persoonlijk gebeld. Voor hen voelde het heel dubbel; ze doen het werk voor de cliënten, maar ook wel voor zichzelf. Ze vinden het fijn om die bijdrage te leveren. Dat is voor hen ook waardevol. Vergis je niet: sommigen kunnen hier zowat hun bed neerzetten, zo vaak als ze er zijn. Dat zegt toch wel iets. Het is niet dat ik alle 145 vrijwilligers elke week spreek. Maar als ze opeens niet meer binnen mogen komen, mis je wel die contacten. Gelukkig hebben we een nieuwsbrief; De Amandelnoten. Die krijgen zij ook in de mailbox. Zo konden ze tijdens de lockdown alles goed volgen. Je hoopt dat ze betrokken blijven. Ook als corona ooit verdwijnt, heb je elkaar weer nodig. Dat besefte ik meteen.”

Meehelpen bij het handwerken, bewoners begeleiden bij een kerkdienst, koffie schenken; normaal gesproken zijn er volop klussen voor vrijwilligers. Maar wat konden zij doen tijdens de lockdown?
“Niet zoveel, want half maart vielen alle activiteiten stil. In praktisch opzicht is het vervelend, maar ook mentaal. Vrijwilligers kunnen bewoners ook een luisterend oor bieden. Als verzorging kom je lang niet altijd toe aan een heel gesprek. Terwijl bewoners het fijn vinden om verschillende mensen te spreken. Natuurlijk hebben we ook tijdens de lockdown gezocht naar mogelijke activiteiten. Juist in een stille, moeilijke tijd heb je reuring en afleiding nodig. Gelukkig kregen wij van alle kanten iets aangeboden. Ik noem maar iets: iemand kwam voor alle bewoners spontaan vis langsbrengen. Zo ontzettend lief.”

Vanuit de activiteitenbegeleiding wilde Christina graag iets doen rondom Koningsdag en Bevrijdingsdag. Alle festiviteiten in de gemeente waren afgeblazen, maar Kampen is echt Oranjegezind.
"Bovendien zouden we uitgerekend dit jaar 75 jaar bevrijding vieren. Zo’n moment wil je markeren. Veel cliënten maakten trouwens de vergelijking tussen de oorlog en de coronatijd; het riep dezelfde angstgevoelens op. Ons eerste idee was om de tuin van De Amandelboom te versieren. Ik sprak erover met mijn collega Savanna. Wij vullen elkaar makkelijk aan. Heeft zij een idee, dan kom ik met allerlei suggesties. En omgekeerd. Een versierde tuin zorgt voor een vrolijke, vriendelijke sfeer. Zo konden bewoners vanuit huis of vanaf het balkon toch iets feestelijks ervaren.”

“De jaarlijkse lampionnenoptocht ging niet door, dus we dachten: misschien kunnen we al die lampionnen bij De Amandelboom ophangen. Vervolgens deden we een oproep op Facebook en is dat balletje gaan rollen. We kregen héél veel lampionnen binnen. Iemand anders bestelde ook nog honderden ballonnen. En weer een ander regelde via via een draaiorgel met oudhollandse liederen. Medewerkers, vrijwilligers, cliënten; samen ken je zoveel mensen die iets willen bijdragen. Dat groeit gaandeweg.”

Zo ontstond een compleet programma voor de ‘Oranjedagen’, vertelt Christina.
“Op 27 april hebben we een stoepkrijttekening gemaakt met Kampen 75 jaar bevrijd. Rondom De Amandelboom hadden we vlaggen opgehangen en vrijwilligers haakten Oranjespeldjes voor 150 medewerkers. Daarna hebben we Koningsdag gevierd, waarbij we de tuin versierden met lampionnen, zelfgemaakte slingers en lintjes. Die dag kwam ook het draaiorgel spelen. Zo sfeervol. Bewoners zag je helemaal opfleuren.”

“Voor 5 mei, Bevrijdingsdag, hebben we lijnen gespannen tussen de balkons van De Amandelboom. Samen met collega’s en hun echtgenoten, maar ook vrijwilligers en cliënten hebben we alles versierd. Bewoners vonden dat heel gezellig. We stonden bij hen op het balkon en gooiden de vlaggenlijnen naar elkaar over. Het bracht veel gezelligheid. Echt die goeie sfeer waar je met elkaar zo naar kunt verlangen in die gekke periode.”

“Vergeet ik nog bijna te vertellen over het Wilhelmus. Dat was ook zo speciaal: op 5 mei hebben we buiten samen het volkslied gezongen. Medewerkers en vrijwilligers stonden verspreid in de tuin. Bewoners waren in hun appartement of op hun balkon. En dan dat lied, in zo’n periode. Ja, dat was indrukwekkend."

Meerdere ondernemers hielpen mee door het sponsoren van materialen. Ook die betrokkenheid heeft heel goed gedaan, vertelt Christina.
"Ik merkte opnieuw hoe belangrijk het is om mensen te kennen. Als je allemaal je eigen netwerk inzet, kan je in korte tijd heel veel werk verzetten. Iets organiseren lijkt vanaf de buitenkant soms een peulenschil, maar elk onderdeeltje moet wel geregeld worden. Alle hulp is welkom.”

“Ik durf gewoon te zeggen: ik heb een aardig idee, wie wil helpen?”

“Het was mooi om te zien dat iedereen het deed voor de ander. Zowel binnen ons zorgteam als bij de vrijwilligers speelt eergevoel geen enkele rol. Nee, het ging er niet zozeer om wie het precies had bedacht. Ieder leverde zijn aandeel. O, ik bestel wel vijfhonderd ballonnen… En een ander zei: Prima, dan neem ik de compressor mee van thuis. En weer een ander: Dan vraag ik mijn man ook mee…”

Juist in een donkere periode moet je lichtpuntjes zoeken. En als ze er niet zijn, dan kan je ze altijd nog zelf creëren, weet Christina.
“Ik geloof in kansen. Als er dan iets voorbij komt, moet je niet lang twijfelen, maar gewoon doen. Een beetje durven. Anders ga je bij voorbaat al bezwaren verzinnen en afhaken. Ik denk vooral vanuit enthousiasme. Ik wil onze cliënten een helpende hand toesteken, maar ik kan het niet allemaal alleen. Dus vraag ik op tijd om hulp. Ik durf gewoon te zeggen: ik heb een aardig idee, wie wil helpen? Als zoiets echt uit je hart komt en je deelt dat met anderen, dan ontstaat een domino-effect. We zitten vaak vast in een oud patroon, maar kijk je naar mogelijkheden, dan kom je verder.”

Deel deze pagina