Sari is het konijnenmeisje van Zorghuis Anna Heerkens

“Mensen zijn blij als ze Snuffie of Tuffie voelen”

Rimpelige handen omsluiten het witte vachtje van Tuffie. Aaien, gefriemel aan de lange roze oren, een poot die een verkeerde kant uitschiet. Tuffie vindt het allemaal best. Hij is het huiskonijn van Zorghuis Anna Heerkens. Elke vrijdagmiddag gaat hij van hand tot hand, van schoot naar schoot. Mensen. worden er blij van. Daarvoor zorgt Sari (10). Met veel plezier én met alle geduld.  

Konijnenkoppel brengt nieuwe vreugde

Sari Otten woont in Assendorp op steenworp afstand van het zorghuis. Elke vrijdag na school komt ze naar de omsloten tuin van het zorghuis. Daar staat een tweepersoons konijnenhok voor Tuffie en Snuffie. In de winter van 2014 logeert Snuffie elders omdat hij ziek is en extra zorg nodig heeft. Tuffie gaat in een mand terwijl Sari het hok verschoont, gaat Tuffie  in een mand. Met een schep haalt Sari het zaagsel en keutels eruit. Vriendinnetje Vera is meegekomen om te helpen en houdt een grote vuilniszak open. Het is letterlijk uitmesten en dat ruik je. Een van de bewoners, mevrouw Apperlo staat erbij en knijpt haar neus dicht. “Het stinkt een beetje, he?”, zegt Sari. Mevrouw knikt. Dan gaat er vers hooi en schoon zaagsel in het hok. Mevrouw  Apperlo haalt diep adem door haar neus. “Mmmmmm….. ”, zegt ze een paar keer en lacht er bij. Ze geniet van het wekelijkse ritueel. Vroeger werkte ze op een zorgboerderij en het contact met de dieren mist ze. De komst van het konijnenkoppel heeft haar nieuwe vreugde gebracht. En die wordt gedeeld met de andere bewoners.

Bezoek de locatie Anna Heerkens

Buurtparticipatie

Betrokken buren

Big smile

Sari en Vera ronden het buitenwerk keurig af en gaan dan samen met mevrouw Apperlo naar binnen met de mand. Als de meisjes binnenkomen in de woonkamer, lichten de ogen op van de zes dames die er aan de thee zitten. Links en rechts verschijnt een big smile.

Sari stemt precies af op wat iemand aangeeft. De een wil even aaien, de ander wil het konijn vasthouden of op schoot. Ze lacht vriendelijk en houdt in de gaten op of het goed gaat. Met de dame in kwestie en met Tuffie. “Ik weet wel een beetje wat iemand wil, maar soms is het ineens anders. Dan wordt iemand zo maar boos of vindt het konijn eng of vies. Mijn moeder heeft uitgelegd wat dementie is. Het is een ziekte en mensen kunnen er niks aan doen dat ze dingen vergeten of niet snappen. Je moet gewoon aardig blijven en geduld hebben.”

Stoer

Janine Otten, moeder van Sari, is trots op haar dochter. “Aanvankelijk wilde Sari graag voorlezen in het zorghuis. Maar toen de konijnen in beeld kwamen, vond ze dit erg leuk om te doen. We hebben zelf geen huisdieren vanwege een allergie in het gezin. Zo heeft Sari toch iets om voor te zorgen. Hoe leuk ook, het is toch een beste taak om dit elke week te doen. Ze heeft een eigen sleutel van het Zorghuis. Als ze een keer niet kan, doen moet ze zelf op tijd nadenken over een oplossing. Dit is goed voor de ontwikkeling van haar verantwoordelijkheidsgevoel. Ik vind het heel stoer dat ze dit zo zelfstandig doet!”

Sari: “Je bent er wel even mee bezig. Op vrijdag na schooltijd kan ik dus niet met iemand gaan spelen. Daarom vraag ik meestal een vriendinnetje mee. Samen is het leuker. En de mensen die hier wonen vinden het altijd fijn om kinderen te zien. Ze zeggen heel vaak dat ze ons lief vinden of komen aan ons haar. Ze lachen ook altijd of kijken heel blij als ze Tuffie of Snuffie voelen.”

Zachte hand

Vera zet Tuffie bij een dame op schoot. Dan gaat het bijna mis. De dame houdt het diertje erg strak vast en wil het niet meer loslaten. De grote oren gaan plat in de nek en zachtjes klinkt er een piepje. De meisjes proberen Tuffie met zachte hand te ontzetten. Samen met een zorgmedewerker lukt het. Ze leidt de bewoonster af. “Even onthouden voor de volgende keer. Dan misschien alleen even laten aaien”, overleggen Sari en Vera.

Sari wil het verzorgen van het konijn nog een tijdje doen, maar dan misschien wel overdragen aan haar zusje. Zij vindt het ook leuk. En dan heeft Sari op vrijdag weer tijd voor ets anders. Later een beroep met dieren, dat ligt niet in de planning. Sari is voorleeskampioen geweest op haar school en leest graag over geschiedenis. Misschien wil ze archeoloog worden. Of presentatrice op tv. Of doorgroeien met acrogym, want dat is nu Sari’s grootste hobby!

Buurtparticipatie over en weer

Net als vele andere buurtbewoners, zijn Sari’s ouders betrokken bij Zorghuis Anna Heerkens. Regelmatig komen mensen uit de wijk over de vloer om feestelijke gelegenheden samen te vieren of hand en span diensten te verlenen. Een ommetje maken met een bewoner, moeders met baby’s die een kopje thee komen drinken. Ook nemen bewoners van Anna Heerkens deel aan het leven in de buurt, zoals de buurtbarbecue.

Ouderen die zelfstandig wonen in de wijk kunnen bij het zorghuis terecht met vragen over zorg, ouderdomsklachten of gewoon voor de gezelligheid, een kopje koffie en een praatje.

 

Bekijk hier de verhalen van andere bewoners