Mevrouw Sijssens

Diep verlangen om nog één keer naar Zwitserland te gaan

“Vroeger was ik bejaardenverzorgster, nu helpen de medewerkers van IJsselheem mij! De rollen zijn in de loop van de tijd omgedraaid. Zo gaat dat in het leven. Ik mankeer van alles, maar ik ben een vechter. Altijd geweest ook. Ik sla me er doorheen en mijn geloof geeft me steun daarbij. Net als de hulp van de mensen om me heen.”

"Van alles te zien, maar vooal veel groen. Prachtig, daar geniet ik van!"

Mevrouw Sijssens (1938) woont sinds 2013 in woon-, zorg- en dienstencentrum Werkeren. Daar krijgt ze de hulp die ze nodig heeft en twee keer per week dagbesteding. Begin 2015 verhuisde ze nog eens, nu binnen het gebouw. “Daar ben ik heel blij mee. Ik woonde op de 3e verdieping aan de kant van het winkelcentrum, met zicht op de levendigheid daar. Na een tijd kreeg ik last van de drukte en het laden en lossen voor de deur. Ik merkte dat ik niet goed tegen die hectiek kan. Toen er een rustig appartement aan de achterzijde vrij kwam, heb ik dat gekregen. Hup, binnen één dag verhuisd en nu kijk ik uit op de moestuin van Werkeren, het honden uitlaatterrein en de scholen. Van alles te zien, maar vooral veel groen. Prachtig, daar geniet ik van. Het werken in de moestuin geeft me ook veel plezier.”  

Bezoek de locatie Werkeren

Recht uit het hart

een overweging

Tel je zegeningen.

Tel ze één voor één.

God laat de mensen op aarde komen om er ook weer af te gaan.

Maar mogen leven om zijn woord te leren begrijpen en geloven.

Maar ook de aarde blijft bestaan,

om zijn mensen te helpen en leven te ervaren in zijn geest.

En brengt anderen weer tot leven om ook zijn blijdschap te leren kennen in zijn wandeling.

Mevrouw Sijssens geniet van de tuin

Eigen kracht

De geboren en getogen Haagsche Ineke Sijssens kampte al vroeg met gezondheidsproblemen. Daarom werd ze als jong meisje meerdere keren naar Gstaad in Zwitserland gestuurd om te kuren in een astma hersteloord. In haar eentje. “Ik was er wel samen met andere kinderen, maar zonder familie. Dan ontwikkel je een zelfstandige geest. Zo ben ik helemaal zelf tot geloof gekomen, daar in een bergkerkje. Ik ben geen lid van een kerkgemeenschap geworden, geloven zit voor mij diep van binnen. Zo ben ik op eigen kracht verder gekomen. Soms kan ik die kracht delen met anderen. Ik probeer mensen die er voor open staan te steunen. Een op één kan ik dat goed. In een groep ben ik soms de spil van de leukigheid, van de grapjes en de lach. Soms komt het leed van anderen me te dichtbij. Dan trek ik me terug in mijn eigen appartement, lekker op mezelf.”

Het beste

“Ik heb veel meegemaakt. Net als veel leeftijdsgenoten beleefde ik de oorlog. Mijn beide ouders heb ik tot hun overlijden verzorgd. Dat was pittig. Ook het verlies van mijn gezondheid heeft me gevormd tot wie ik ben. Soms worstel ik daarmee. De psycholoog van IJsselheem helpt me daarbij en ook de lieve mensen in de zorg. En die leuke meisjes die schoonmaken beuren me dan op. Iedereen hier gunt mij het beste. Dat voelt heel goed.

Ik heb altijd hard gewerkt en ben een ondernemend persoon en … ik reisde graag. Sinds 25 jaar ben ik aangewezen op een rolstoel. Dat weerhoudt me er niet van om op pad te gaan. De ergotherapeut van IJsselheem heeft me geholpen met de aanvraag van een elektrische rolstoel. Dat is gelukt. Daarmee kan ik zelfstandig boodschappen doen. Met de scootmobiel ben ik langs de IJssel eens naar Kampen gegaan. Echte grote reizen maak ik niet meer. Maar ik heb de wereld in huis.” Mevrouw wijst op een prachtige encyclopedie, een wereldatlas met voor elk werelddeel een boek met kleurenfoto’s.

Verlangen

“Of ik nog wensen of dromen heb? Een wens is dat mijn keukenblok verlaagd wordt. Ik kan niet staan en het keukenblok is op stahoogte. Niet handig voor me. En ik wil nog een keer naar Zwitserland. Dat is geen droom, het gaat verder. Dat is een heel diep verlangen!”

Bekijk hier de verhalen van andere bewoners