Arie de Nekker is 82 jaar en noemt zichzelf een open boek. “Als iemand met mij in gesprek komt, dan is er aan onderwerpen geen gebrek,” zegt hij lachend. En dat klopt. Arie vertelt makkelijk en levendig. Over zijn leven, zijn gezin, zijn werk, reizen, zingen, films maken en over Parkinson.
Een aantal jaar geleden merkte Arie voor het eerst dat zijn hand begon te trillen. In eerste instantie werd niet meteen aan Parkinson gedacht. “Er werd gezegd: nee hoor, het is geen Parkinson.” Toch werd het trillen later erger. Via een neuroloog kwam uiteindelijk de diagnose.
Leuk vond hij dat natuurlijk niet. Maar Arie bleef er nuchter onder. Zo heeft hij direct al zijn kennissen en vrienden ingelicht over de diagnose. “Ik ben 82 jaar,” vertelt hij. “Je gaat er niet aan dood. Ik kan er op dit moment heel goed mee leven.”
Via een advertentie naar IJsselheem
Arie kwam bij IJsselheem terecht via een advertentie in de krant. Zijn vrouw Henriëtte ondernam actie. “Mijn vrouw is heel doortastend,” vertelt hij. “Een week later had ik al een afspraak.” Voor kennismaking en intakegesprek met de arts.
Bij IJsselheem volgde Arie ongeveer negen maanden lang twee dagen per week behandeling in de Parkinsongroep. Hij kreeg onder andere fysiotherapie, logopedie, muziektherapie, psychomotore therapie, ergotherapie en psychologie door een especialiseerd team. Ook kreeg hij adviezen mee die hem hielpen in het dagelijks leven. “Veel bewegen, goed nadenken over wat en wanneer je eet en geen gekke dingen doen.” Tijdens de behandeling wordt er ook stilgestaan bij de acceptatie van Parkinson.
Hij merkte dat de behandelingen hem goed deed. “Ik heb steeds het gevoel gehad dat het beter ging. Het trillen met mijn hand ging beter, ik voelde me beter. Mijn stijfheid en vermoeidheid waren ook een stuk minder. Ik kon rustig weer een flink stuk wandelen, vier of vijf kilometer.”
Wennen aan elkaar, daarna veel plezier
De groep bestond uit vijf tot zes mensen. In het begin moet je elkaar leren kennen, vertelt Arie. “De eerste maanden moet je aan elkaar wennen. Maar toen we eenmaal aan elkaar gewend waren, kregen we een hele leuk groep.”
Er werd hard gewerkt, maar ook veel gelachen. Zoals dhr. de Nekker zelf zegt: “We deden wedstrijdjes met fysiotherapie. ’s Morgens deden we meestal hersentraining, onthouden en dat soort dingen. Als er iets misging, konden we er ook om lachen.”
Dat contact met lotgenoten vond Arie waardevol. “Je hebt steun aan elkaar.
Muziek, lunch en gezelligheid
Waar hij het meest naar uitkeek was muziektherapie, dit paste goed bij Arie. Hij zingt zelf in een groot mannenkoor en kende veel liedjes en melodieën. “We hebben daar heel veel mee gedaan. Dat was heel leuk.”
Wat muziek precies met hem deed? Arie denkt even na. “Het maakt je blijer, vrolijker. Je kunt nog meedoen met dingen.” Vooral het zingen van liedjes van vroeger en koorliedjes vond hij mooi. Muziek en zingen is daarbij een goede training voor de mondspieren en het spreken.
Ook de lunchmomenten waren voor hem onderdeel van de goede ervaring. “Daar verheugde ik me altijd op. Gezellig.”
Elkaar begrijpen
Voor Arie zit de kracht van de Parkinsongroep vooral in het samenzijn met mensen die begrijpen wat je meemaakt.
“Je zit toch met mensen die hetzelfde hebben. Dat geeft steun.”
Die positieve ervaring maakt dat hij anderen die met Parkinson te maken krijgen regelmatig wijst op de groep. “Zeker,” zegt hij. “Dat heb ik al bij meerdere mensen gedaan en dat zal ik blijven doen.”
Zelf blijft hij actief. Twee keer per week volgt hij boks training voor mensen met Parkinson. Bewegen is volgens hem belangrijk. Net als blijven meedoen.
En dat typeert Arie misschien wel het best. Niet kijken naar wat niet meer kan, maar naar wat nog wel mogelijk is.
Meer informatie
De Parkinsongroep heeft ruimte voor nieuwe deelnemers. Een traject duurt ongeveer een half jaar en kan, als daar behoefte aan is, worden verlengd. Wilt u weten of de groep iets voor u kan betekenen? Neem dan contact op met IJsselheem via 038 426 3732 of 06 8245 2027, of kijk op www.ijsselheem.nl/parkinson.
