Op veel plekken binnen IJsselheem werken collega’s aan het versterken van het netwerk rond cliënten. In deze serie delen zij hun ervaringen uit de praktijk. Deze keer spreken we Nieske (78), een vertrouwd gezicht in de Vijverhof. Wat begon met af en toe helpen bij de avondsluiting, groeide uit tot ruim dertig jaar vrijwilligerswerk. Nog altijd schenkt ze koffie, maakt ze een praatje en helpt ze bij de wekelijkse kerkdienst. Voor Nieske draait het vooral om het contact met mensen. En dat werkt twee kanten op.
Toen Nieske in 1991 tegenover de Vijverhof kwam wonen, had ze niet kunnen bedenken dat ze er zoveel jaren als vrijwilliger actief zou zijn. Twee jaar later werd ze gevraagd om af en toe te helpen bij de avondsluiting, de wekelijkse kerkdienst. Dat beviel zo goed dat ze een vast moment kreeg. Inmiddels helpt Nieske op woensdagavond, waarbij ze de diensten afwisselt met andere vrijwilligers.
In de jaren daarna pakte Nieske verschillende andere vrijwilligersactiviteiten op. Zo hielp ze een tijd in het restaurant. Toen dat te veel werd, stopte ze daarmee. Via haar buurvrouw kwam ze vervolgens in aanraking met het koffieschenken. Wat begon als tijdelijk invallen, werd al snel een vaste activiteit. Inmiddels wordt er in de Vijverhof zeven dagen per week, drie keer per dag koffie geschonken door een team van vrijwilligers. Nieske helpt twee keer per week mee.
‘Ik ga weer naar mijn oudjes’
Hoewel Nieske niet moet denken aan werken in de zorg, haalt ze veel voldoening uit het sociale contact met cliënten. Thuis wordt daar weleens om gelachen. ‘Als ik zeg: ik ga weer naar mijn oudjes, vraagt mijn gezin regelmatig: en mam, hoe oud ben je zelf ook alweer?’
Door de jaren heen heeft Nieske veel cliënten leren kennen. En zij kennen haar. ‘Ik weet inmiddels precies wie er op een praatje zit te wachten en wie niet. Dat moet je een beetje aanvoelen.’
Volgens Nieske zijn het juist die kleine momenten die belangrijk zijn. ‘Niet iedereen heeft een groot netwerk om zich heen. Als vrijwilliger kun je dan net dat extraatje betekenen. Even een praatje maken, maar er ook voor elkaar zijn.’
Betrokkenheid van twee kanten
Dat contact gaat verder dan alleen koffie schenken. Nieske merkt dat de betrokkenheid van twee kanten komt. Toen ze zelf een tijd ziek was en niet naar de Vijverhof kon komen, vroegen cliënten hoe het met haar ging. ‘Dat vind ik mooi. Je bent er voor de cliënten, maar zij leven ook met jou mee.’
Ook ontstaan er door de jaren heen bijzondere contacten. Zo praat Nieske regelmatig wat langer met een cliënt die onlangs zijn vrouw heeft verloren. Nieske weet hoe ingrijpend dat is, omdat ze zelf ook haar man heeft verloren. ‘We begrijpen van elkaar wat het is om je partner te verliezen. Soms is het fijn om daar samen over te kunnen praten.’
Juist zulke gesprekken maken het vrijwilligerswerk voor Nieske waardevol. Het gaat niet alleen om iets voor een ander doen, maar ook om de band die je samen opbouwt.
‘Er zijn nooit genoeg vrijwilligers’
Dat vrijwilligerswerk waardevol is, merkt Nieske ook aan de reacties van bezoekers. Onlangs raakte ze in gesprek met een vrouw die bij een cliënt op bezoek was. De vrouw vroeg wat Nieske allemaal deed als vrijwilliger en sprak haar bewondering uit. Ze vond het zo mooi dat ze vroeg of ze zelf ook vrijwilliger kon worden. ‘Ik zei: natuurlijk! Er zijn nooit genoeg vrijwilligers.’
Zelf denkt Nieske voorlopig nog niet aan stoppen. Na ruim dertig jaar gaat ze nog altijd met plezier naar de Vijverhof. Het contact met mensen en de vertrouwde gezichten maken het voor haar bijzonder. ‘Het geeft plezier en zolang het leuk blijft, blijf ik dit doen.’
*Nieske staat liever niet op de foto. En dat respecteren we natuurlijk! Maar haar verhaal is te mooi om niet te delen. Op de foto zie je dus niet Nieske, maar een beeld ter illustratie.
